Biri öldüğünde akıttığınız göz yaşları ve hayranlık selleri olmasaydı şimdi bir çok sanatçı unutulmayacaktı!

Düşünün bir gün öldünüz ve ardınızdan bir kaç kişi, onlarca kişi, yüzlerce kişi, binlerce kişi veya milyonlarca kişi göz yaşı döktü. Gözyaşlarının debisi sizin hayatta neleri başardığınızın işaretiydi aslında. Öldünüz, ağladılar, şimdi gülüyorlar. Ne kadar acı değil mi? Ama haklısınız ölenin arkasından ölünmez derler, yani sonsuza kadar ağlamayacaklardı zaten. Bunu beklemek biraz haksızlık olurdu. Arda bıraktıklarınızın hayatı var ve sizin yok. Çok acı…

Düşünün bir gün biri öldü. Ardından siz ve bir kaç kişi, onlarca kişi, yüzlerce kişi, binlerce kişi veya milyonlarca kişi göz yaşı döktü. Gözyaşlarınızın debisi onun hayatta neleri başardığının işaretiydi. Öldü, ağladınız ve şu an gülüyorsunuz. Aslında ne kadar acı değil mi? Ama haklısınız ölenin arkasından ölünmez ve sonsuza kadar da ağlayacak değildiniz ya. Artık onun hayatı yok, sizin var. Çok acı…

Öncelikle bu yazının birinci dereceden aile üyeleri ya da çok sevdiğiniz canlarınızdan kayıplar için yazılmadığını belirtmeliyim. Onların yaraları farklıdır ve şuan güldüğünüzü söylemem bana nefret duymanızı sağlar. Canlarımızın kayıpları daha farklıdır. Onları hergün anarız. Dualarımız eksik olmaz. Saygımız büyüktür.

Asıl konumuz hayatımız boyunca hiç karşılaşmadığımız insanların ölümü. Bir müzisyen, bir şair, bir ressam, bir aydın…v.s. En fazla onu gazetelerdeki fotoğraflarından, sergilerden, konserlerinden, konuşmalarından tanıyabilirsiniz. Ve onun yaptığı sanat sizin için hayranlık uyandırıyor. Tamamıyla sizin aklınızdakileri çiziyor, yazıyor ya da söylüyor. Bir bakıma onu seviyorsunuz. Ve bir gün izlediğiniz bir dizi kesiliyor, flash haber başlığında bir spiker çıkıyor ve o hayran olduğunuz kişinin hayata gözlerini kapattığını söylüyor. Çok acı…

Ardından göz yaşları döküyorsunuz, dualar ediyorsunuz. Hayran olduğunuz sanat yönündeki tüm eserlerini tekrar dinliyorsunuz ya da okuyorsunuz. Onun ölümü onun basım evine ya da plak şirketine ya da menejerine bolca paralar kazandırmaya başlıyor. Ne yazık ki bir sanatçının ölümü onu daha önce hiç görmeyen, duymayan, okumayan birinin bile tanımasına neden oluyor. Ne yazık diyorsunuz. İyi biriydi diyorsunuz…

Aylar geçiyor gazetelerde hergün o, onlarca sırrı çıkıyor açığa, tamamlayamamış kitapları yayınlanıyor, yayınlanmamış besteleri söyleniyor, bitirememiş resimleri sergileniyor. Sanatçı arkadaşları onun için konserler, sergiler, konuşmalar düzenliyorlar… Bu olay internet çağında olmuş ise o aylarda internette en çok aranan kişi o oluyor.

Ya sonra?

Şimdi ne bir kez aratılıyor internette, ne de bir albümü satın alınıyor, ne bir klibi dönüyor televizyonda. Dizileri yayından kalkmış, şarkılarını radyolar çalmaz olmuş, resimleri sadece koleksiyonlarda kalmış, kitapları raflarda tozlanmış, fikirleri unutulmuş. Çok acı…

Acaba düşünüyorum bu kadar büyük bir tepki vermeseydik sindire sindire anlasaydık onu. Öldükten sonra daha derinden tanısaydık onu. O kadar ağlayıp sonra unutmasaydık. Olur muydu?

Bugüne kadar sayısız sanatçımız gözlerini kapattı bu dünyaya, dünya dönüyor, insanlar yaşlanıyor ve yine diziler kesilip flash haberler duymaya devem edeceğiz. Yine milyonlar gözyaşlarına boğulacak, yine onun sanatı gündemin bir numarası olacak. Ama bir kaç ay sonra kimin aklana gelecek? Hayattanken değer görmeyen bir çok sanatçı öldükten sonra değer kazanması çok acı bir şey. Bu hayatta milyonları ağlatacak kadar sevilen bir sanatçı olup sonra unutulmak daha da acı. Bu hayata o kadar şey sunduktan sonra bir kaç ayda unutulmak beter bir şey. Bizler hayata dair fikirlerimizi o anlık yapmıyoruz, öldükten sonra da anılmak için gerçekleştiriyoruz. Lütfen sevgili halkım, lütfen bir sanatçı gözlerini bu hayata kapattığında ağlamak yerine onu anlamaya çalışın. Belki onun ruhu artık sizdedir…

Bu vesileyle de bu gün unutulmuş bir çok sanatçıyı anmak istiyorum.

Nur içinde yatın, saygılarımla…

Yazan; 20 December 2007